خدايا تو آن بزرگي كه وقتي مي گويم اله اكبر ، از عزمتت لرزه اي بر اندامم مي افتد و خود را آنقدر كوچك مي يابم كه همچون ريگي در كف اقيانوس بيكران. و تو آنقدر پاكي كه وقتي مي گويم سبحان اله ، تمامي موجودات از برابر ديدگانم مي گذرند كه پاكند و من ذليل و گناهكارم . و تو را آنقدر شكر گذار است كه وقتي مي گويم الحمد لاله ، احساس مي كنم صدايم در ميان صداي ستايش جانداران و اشياء گم است .ولي قطعا"اينگونه نيست . من كوچك و كوچكتر از هر ذره اي هستم ولي تو مرا بزرگ آفريده اي بزرگتر از هر خلقتي . من گناهكارم و دوزخي ولي تو گفته اي صد بار اگر توبه شكستي باز آ . صدايم ضعيف است ولي تو همه گوشي و مرا ميشنوي
خدايا مرا آنچنان گردان كه فقط از تو بترسم تا بنده دنيا نشوم
خدايا مرا پاك گردان تا بتوانم تو را ببينم
خدايا مرا تا پايان عمر شكر گذارت گردان تا همواره زبانم جز شكر تو نگويد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر